~:. After all this time ? ' Always ' .:~

คิดถึง exteen จังเลย

คิดถึงเพื่อนๆในexteen ทุกคน

คงทิ้งเรากันไปหมดแล้วสิ โฮ....

ไม่ได้เขียนอะไรมานานกว่า 3 เดือนแล้ว เหตุเพราะชีวิตก็ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจนัก
เรียน เรียน เรียน เรียน ทำโปรเจค ทำโปรเจค ทำโปรเจค วันๆก็หมกมุ่นอยู่กับการเขียนโปรแกรม
ที่ยิ่งเรียนรู้ ก็ยิ่งไม่มีวันเข้าใจ เรียนไปอย่างอดทนว่าเมื่อไหร่หนอ กูจาจบซักทีว่ะ

อะไรที่เคยๆทำไว้เยอะแยะ ก็ต้องหยุดพักไป เนื่องจากความขี้เกียจ+ไม่มีเวลามากพอ
exteen myspace.com website ปล่อยร้าง แต่เจือกทำ hi5 ได้สักพัก (ทำเพื่อ?)
เนื่องจากทนกระแสเพื่อนๆไม่ไหว เพื่อนๆที่ห้องเขาทำกันเกือบทั้งห้อง
ก็เลยมีๆไว้หน่อย เดี๋ยวเรียนจบโอกาสคงยากที่จะได้เจอกัน
เมื่อวันหนึ่งเพื่อนๆมาเปิด hi5 เรา หรือเราไปเปิด hi5 เพื่อนๆ จะได้ดูรูปเพื่อน ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ
ว่าเพื่อนๆเป็นอย่างไร สบายดีกันหรือเปล่า (แหม....ทำอย่างกะไม่เจอกันในเอ็มเลยนะ)

ชีวิตในช่วงเดือนกุมภาดูจะเป็นช่วงเวลาที่วิกฤต และจุดพีคที่สุดเท่าที่พบเจอมา
เรียนหนัก ทำโปรเจคหนัก นอนกัน ตีสาม ตีสี่ เกือบทุกวัน ช่วยอะไรเพื่อนไม่ได้มาก
แค่คอยอยู่เป็นกำลังใจ คอยช่วยเหลือในสิ่งที่สามารถช่วยได้ รอจนให้หลับไปพร้อมกัน
ไม่เคยคิดจะทิ้งให้เพื่อนต้องนั่งทำงานอยู่คนเดียว เพราะเราคงช่วยได้แค่นี้จริงๆ...

นอกจากเรื่องโปรเจคที่หนักใจ หนักกายจนน้ำหนักลดไป 5 กิโล แล้วยังมีเรื่องเรียนที่ทำให้คิดมากอีก
เนื่องจากหลังจากเรียนคอมฯ เราก็รู้สึกว่า เราไม่เหมาะกับด้านนี้ เพราะเราไม่ชอบเขียนโปรแกรม และเราเป็นคนหัวรั้นมาก ถ้าเราแอนตี้ หรือรู้สึกไม่ดี เราจะเกิดอาการต่อต้าน ไม่รับรู้ และไม่อยากที่จะรับรู้ ไม่ดีเลยนะ อย่าทำตัวแบบนี้นะคะ ห้ามทำเป็นเยี่ยงอย่าง ... เรามันบ้าเองอ่ะ เรามันแย่ เราแพ้ ป.4 (เอ้า แถไปเรื่อย - -*)

ด้วยเหตุนี้เองจึงคิดหนักว่า แล้วกูจะเรียนอะไรต่อดี - - จะทู่ซี้เรียนคอมไปทั้งที่ค้นพบแล้วว่าไม่ชอบงั้นเหรอ เลยไปสอบคณะครุศาสตร์อุตสาหกรรมและเทคโนโลยี ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี (บางมด) เป็นปริญญาตรีต่อเนื่อง 2 ปี (เราจบปวส. ม.เทคโนฯราชมงคลฯ บพิตรพิมุข จักรวรรดิ) แล้วสอบติดข้อเขียน กูติดๆๆๆ กรี๊ด ติดได้ไงว่ะ กากกก งานนี้ต้องขอบคุณสุดที่รักที่เอาแนวข้อสอบมาให้อ่าน หุหุ ถึงจะไม่ค่อยออกก็เหอะ แต่ก็ยังดีที่ได้อ่าน ภาควิชาที่เรียนคือ เทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา เป็นการเรียนเกี่ยวกับการทำสื่อการเรียนการสอน ถ่ายภาพ วิทยุ โทรทัศน์ กราฟฟิก(โฟโต้ช้อป,อิลัสฯ) ตัดต่อหนังสั้น ทำรายการทีวี การทำวิจัยเพื่อการศึกษา ฯลฯ ประมาณนี้ ซึ่งเป็นด้านที่สนใจเหมือนกัน ตอนสอบสัมภาษณ์ตื่นเต้นมาก เจออาจารย์ 3 คน รุมถามเราคนเดียว แต่ก็รอดมาได้ ลุ้นสุดชีวิต ในที่สุดก็โล่งอก มีที่เรียนเสียที ....

หลังจากหมดเรื่องวุ่นวายเกี่ยวกับอนาคต และเรียนจบเสียทีด้วยเกรดบ้านๆ ไม่เก่ง ไม่โง่ ก็รู้สึกพอใจแล้ว และคิดว่าจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ปรับตัวให้เข้ากับคนรอบข้าง และตั้งใจกับการเรียนที่จะเริ่มต้นใหม่นี้ให้ดีที่สุด ช่วงนี้ชีวิตเจอแต่เรื่องดีๆ สุขสมหวังจนน่าแปลกใจ(เพราะที่ผ่านมาเจอแต่เรื่องแย่ๆ) ผ่านเรื่องเลวร้าย เรื่องเครียดหนักใจมามากแล้ว ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอแหละนะ

จึงอยากจะขอบคุณทุกคนที่มีส่วนร่วมในชีวิตที่ทำให้เรามีวันนี้ได้ (พูดเหมือนได้เป็นนางสาวไทย)

น่าจะบอกว่าหลุดพ้นจากความบ้าบอของตัวเราเองไปได้มากกว่า เหอๆ - -*

ขอบพระคุณพ่อแม่

พ่อแม่ที่ให้กำเนิด เลี้ยงดูด้วยความรัก ความเอาใจใส่ สั่งสอนให้เป็นคนดี แต่ลูกคนนี้ไม่ค่อยจะจำเท่าไหร่ ขอโทษที่หนูเคยทำล่วงเกินต่อแม่ ทำให้แม่เสียใจ ต่อไปจะทำแต่สิ่งดีๆให้แม่ภูมิใจ หนูรักแม่จ้ะ

ขอบพระคุณผู้มีอุปการะคุณ

ที่ดูแลเรื่องการศึกษาเล่าเรียน และการเป็นอยู่ บุญคุณนี้ใช้ยังไงก็คงไม่หมด...

ขอบพระคุณครู-อาจารย์

ขอบพระคุณครู-อาจารย์ทุกท่านตั้งแต่สมัยอนุบาลจนถึงจบ ปวส. ที่ให้วิชาความรู้กับเรา เข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง (เหอะๆ) คละๆกันไป แต่ก็ประสบความสำเร็จด้วยดี ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ เพื่อน

แอน ... เพื่อนรัก และหวังดีกับเราเสมอมา แอนที่ทำให้นิสัยร้อนๆของเราเย็นลงได้บ้าง เพราะแอนเป็นคนใจเย็น แต่เราเป็นคนใจร้อน และบ้าบอมาก ไม่รู้มาเป็นเพื่อนสนิทกันได้ไง แต่ก็เป็นไปแล้ว เสียใจด้วยแกกลับตัวไม่ทันแล้ว กาก... แม้จะไม่ได้เรียนที่เดียวกันแล้ว เพราะแอนสอบติดคลองหก (ยินดีด้วยมากๆ)และกำลังรอผลพระนครเหนืออยู่(ลุ้นๆ) แต่เราก็เป็นห่วงแอน เพราะแอนเป็นคนซื่อ แต่ตอนนี้ก็เริ่มจะเข้าใจโลกมากขึ้นแล้วใช่ไหม รักเพื่อนนะ เป็นเพื่อนกันเสมอ

อ้อ ... คงไม่มีใครจริงใจกะเราเท่าแกแล้ว อ้อมีความบ้าๆคล้ายๆเราหลายอย่าง ดูเหมือนจะเป็นคนสังคม แต่ก็มีโลกส่วนตัวในบางครั้ง(และในหลายๆครั้ง) เป็นคนพูดจาคล่องแคล่ว แต่ก็มีเหตุผล บางทีมีเหตุผลกว่าเราเสียอีก ช่วยคิด ช่วยตัดสินใจ ทำให้เราคิดอะไรได้หลายๆอย่าง ขอโทษที่เคยพูดคำว่า"ไม่" กับเพื่อนหลายครั้ง แต่แกก็ไม่เคยทิ้งเรา เราเสียใจที่เคยพูดแบบนั้น ดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกะแก ขอให้แกตั้งใจเรียน และเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่จักรพงษ์ฯอย่างมีความสุข

อาร์ต ... แม้เราจะคบกันในฐานะ"คนรู้ใจ" ได้ไม่นาน แต่เราก็เป็น"เพื่อนที่ดี" ต่อกัน เข้าใจและเป็นที่ปรึกษาได้ทุกเรื่องมานานเป็นปี เราก็รู้สึกว่าเราโชคดีที่ได้รู้จักกับคนดีๆ ใจดี มีน้ำใจ แม้จะขวางโลกไปบ้างก็ตาม(ไม่อ่ะ เยอะเรย เหอๆ) คนไม่สนโลกกับคนบ้าๆอย่างเราเจอกันจะเกิดอะไรขึ้นเนี่ย - -* ปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ละกัน เรายังมีด้านแย่ๆอีกเยอะ - -* เราก็เป็นแค่คนธรรมดาๆเท่านั้น มีทั้งด้านดีและไม่ดีปนเปกันไป...

เค้ารู้ว่าปัญหาที่ตัวเองเจอในตอนนี้มันหนักหนามาก แต่อย่าท้อ อย่าสิ้นหวัง ค่อยๆตั้งสติ อย่าเพิ่งใช้อารมณ์ ถ้ามีโอกาส ก็ควรคว้าเอาไว้ พยายามทุกวิถีทางเท่าที่กำลังจะพอทำได้ พูดเหมือนง่าย รู้ว่ามันยากแต่จะทิ้งความฝันไปเฉยๆได้อย่างไร อยากให้ตัวเองได้สมหวัง เมื่อไหร่ที่ตัวเองยิ้มได้อย่างเต็มที่ วันนั้นเค้าก็คงจะยิ้มได้อย่างเต็มที่เช่นกัน...

ขอบคุณเพื่อนๆที่ exteen

ที่นั่งอ่านบล็อกของเรามานานถึงสองปี นั่งอ่านเราแพ้ม บ่น กรี๊ดนักร้อง บ้าแฮร์รี่ เทอดทูนสเนป และเปิดเพลง ฝรั่งแรงๆ กรอกหูเพื่อนๆเรื่อยมา ขอบคุณจริงๆ รักนะคะ รักทุกคน รักหมดเรยยยย อิอิ